Kıymetli Genç Kardeşlerim, Yol Arkadaşlarım;
Ufkunuzu asla ve asla sadece Türkiye’nin iç gündemiyle sınırlandırmayın. Elbette yerli medyamızı takip edeceksiniz, ülkemizde ne olup bittiğini bilmek ve bu konulara dair fikirlerinizi beyan etmek en doğal hakkınız. Ne var ki, bununla yetinirseniz, eksik kalırsınız. Mutlaka yabancı basını da taramalı, farklı kaynakları çapraz sorgulamaya tabi tutmalı ve dünyaya birden fazla pencereden bakmayı öğrenmelisiniz. Hatta bunu bir alışkanlık, bir rutin hâline getirmelisiniz.
Çünkü dünya; bizim günlük ve çoğu zaman da sığ siyasî polemiklerimizden, televizyon ekranlarında saatlerce tüketilen kısır tartışmalardan ve sosyal medyanın önümüze fırlattığı yapay gündemlerden çok daha büyük ve karmaşıktır.
Unutmayın: Bugün içerideki tartışmalara o kadar çok enerji ve mesai harcıyoruz ki, küresel ölçekte yaşanan ve doğrudan geleceğimizi ilgilendiren devasa kırılmaları gözden kaçırıyoruz. Oysa ekonomi, güvenlik, teknoloji, enerji, göç ve diplomasi sahasında dünyada atılan her adım, Türkiye’nin yarınını doğrudan şekillendiriyor.
Bu yüzden sizlere yıllardır aynı tavsiyeyi veriyorum.
Yalnızca size anlatılan hikâyelerle yetinmeyin. Aynı olayı gidin bir de farklı ülkelerin manşetlerinden okuyun. Hakikate ulaşmanın tek bir yolu vardır: O da tek bir kaynağa biat etmek değil, farklı kaynakları karşılaştırıp muhakeme edebilmektir.
Üstelik bu yalnızca dünyayı anlamak açısından değil, Türkiye’yi anlamak açısından da hayatidir.
Biz çoğu zaman Türkiye’ye yalnızca Türkiye’den bakıyoruz. Bakın; bu büyük bir hatadır. Bizler, Türkiye’nin dışarıdan nasıl göründüğünü, hangi konularda takdir toplayıp hangi konularda hedef tahtasına oturtulduğunu, hangi stratejik hesapların merkezinde yer aldığını bilmek zorundayız.
Bir ülkeyi sadece kendi medyasından okumak ne kadar körlükse, sadece yabancı medyaya bel bağlamak da zihni mandacılıktır! Esas olan; hepsini okumak, hepsini tartmak ve o masadan bağımsız bir Türk genci zihniyetiyle kalkabilmektir.
Bakınız, geçtiğimiz günlerde yeniden dünya gündemine oturan Epstein dosyaları bu durumun en acı verici örneğidir. Bu mesele, sadece birkaç kirli elin, birkaç güçlü ismin skandalından ibaret değildir. Bu mesele, modern dünyanın en masumlarını, yani çocukları korumakta nasıl küresel bir iflas yaşadığının kanıtıdır!
Bir toplumun gerçek medeniyet seviyesi, gökdelenlerinin yüksekliğiyle, ekonomik büyüklüğüyle ya da askeri envanteriyle ölçülmez. Bir toplumun medeniyeti, çocuklarını ne kadar koruyabildiğiyle ölçülür!
Bugün teknolojinin ve refahın zirvesinde olduğunu iddia eden Batı dünyasında; merhametin, vicdanın ve ahlaki sorumluluğun yerle yeksan olduğunu görüyoruz. Güç ve nüfuz sahibi katillerin, çocuk istismarcılarının, en ağır suçlar karşısında bile nasıl görünmez bir koruma zırhına büründüğünü ibretle seyrediyoruz.
Aynı vicdan sınavını aylardır Gazze’de de veriyor insanlık.
Dünyanın gözü önünde çocukların açlıktan öldüğü, ailelerin haritadan silindiği, şehirlerin yerle bir edildiği bir vahşet karşısında uluslararası sistem adeta felç olmuştur. Gazze de Epstein dosyaları da ilk bakışta farklı hadiselerdir ama insanlığa aynı can alıcı soruyu sordurmaktadır:
Dünyada güçlü olanın hukuku mu geçerlidir, yoksa hukuk herkes için eşit ve evrensel bir değer midir?
Eğer çocukların istismarı karşısında küresel mekanizmalar susabiliyorsa, masum sivillerin katledilmesi siyasî hesapların arkasına gizleniyorsa; ortada diplomatik bir kriz değil, topyekûn bir insanlık krizi var demektir!
İşte bu yüzden sizlere “yabancı medyayı takip edin” diyorum. Zira dünya sadece borsa grafiklerinden, enerji koridorlarından ibaret değildir; dünya, aynı zamanda insanlığın vicdan muhasebesi üzerinden okunur.
Bugün karşımızda sadece jeopolitik krizler yok; çok ciddi bir değerler krizi var. Aile kurumunun sistematik olarak zayıflatıldığı, çocukların dijital dünyanın kontrolsüz vahşetine terk edildiği, sosyal medya devlerinin sorumluluktan kaçtığı ahlaki bir erozyon çağındayız.
Bu noktada siyaset kurumuna, yani bizlere devasa bir görev düşmektedir:
Siyaset; sadece seçim kazanma, iktidar olma ya da gündem belirleme sanatı değildir. Siyaset; toplumu koruma, aileyi ayakta tutma ve gelecek nesillere temiz bir sosyal iklim bırakma sorumluluğudur! Bu sebeple, toplumsal politikalar artık bir lüks yahut tali mesele değil, doğrudan millî güvenlik meselesidir.
Çocuklarımızın dijital dünyada maruz kaldığı tehditlerden bağımsızlık mücadelemize kadar her alanda daha kararlı, daha cesur politikalar üretmek zorundayız. Özellikle evlatlarımızı hedef alan kirli içerikler karşısında, sosyal medya şirketlerinin keyfiyetine izin vermeyeceğiz! Kamusal denetimi artıracak, yaptırımları en ağır şekilde uygulayacağız.
Açıkça ifade ediyorum: Özgürlük ile sorumsuzluk arasındaki çizgiyi doğru çizemezsek, yarının dünyasında en büyük bedeli yine bizim çocuklarımız öder.
İşte tam da bu tehditler yüzünden, “Türkiye güçlü olmak zorundadır”diye haykırıyoruz.
Ancak bizim kastettiğimiz güç, sadece tank tüfek gücü, sadece ekonomik endeks gücü değildir. Gerçek güç; adaleti savunabilen, aileyi koruyan, bilimi üreten, ahlaki pusulasını kaybetmeyen ve mazlumun elinden tutabilen bir devlet olmaktır.
Güçlü olmak her zaman haklı olmak demek değildir; fakat haklının sesini duyurabilmesi, mazlumun hakkını söküp alabilmesi için güçlü olması şarttır!
Genç Kardeşlerim;
Bu uzun ve meşakkatli bir yolculuktur. Şafağın uzaklığı bizi ümitsizliğe değil, daha fazla gayrete sevk etmelidir. Türkiye’yi büyütmek istiyorsak, zihnimizi gündelik polemiklerin kıskacından kurtaracağız.
Dünyayı okuyan, sorgulayan, araştıran ve büyük resmi gören bir gençlikle bu hedefi başaracağız.
Çünkü büyük milletler sadece olayların peşinden koşmaz; çağın ruhunu okuyarak tarihe yön verirler.
Ve ben yürekten inanıyorum ki; Türkiye’nin geleceğini sloganların peşinden sürüklenenler değil, vicdanını koruyan, ahlaki pusulasını kaybetmeyen, dünyayı okuyan ve bu ülke için elini taşın altına koyan siz gençler inşa edeceksiniz!